تو این هفته چندمین بار دست به کیبرد می شم برای نوشتن . نمی دونم چه مرگمه ، ولی حس می کنم کاری جر نوشتن نمی تونم بکنم . چرا شو نمی دونم . چه جوری شم نمی دونم . هر وقت دست به قلم یا همون کی برد می شم  ترمزم می بره . هی می نویسم هی می نویسم تا یا یکی بیاد و بلندم کنه یا مجبور بشم برم دست به آب (نخند آقا!! ، نخند!!) .خیلی سخته . نه خستگی حالیمه نه درد نه هیچ کوفت و زهرمار دیگه .  فقط می خوام بنویسم . حالا هرچی باشه . نمی دونم شاید کار دیگه ای بلد نیستم ، شاید جز نوشتن نمی تونم خودمو خالی کنم ، تصور کن خیلی حال می ده وقتی یه چیزی رو تو عمرت حتی نمی تونی ببینی چه برسه که داشته باشی اون وقت با نوشتن همه شو به چنگ می یاری . هی درموردش می نویسی می خوای فلان چیز رو داشته باشی و نمی تونی ، حالا به هر دلیل ، دم دست نیست یا مایه تیله نداری یا هرچیر دیگه . حالا بیا پشت میز کامپیوتر و برنامه ورد رو باز کن. چشماتو ببند ( نبندی ها اینو گفتم که خَشنگ بشه ) خودتو تصور کن با اون چیزی که می خوای . هر چیری که تواون تصور اومد بنویس . وای چه حالی می ده . همه چیز رو می تونی ببینی و بنویسی . حتی چیز هایی رو که خودت نمی بینی . دلیلشم اینه که الان داری خودتو از یک زاویه دیکه نگاه می کنی . تو این تصور چیزی به نام من وجود نداره . فقط اون ، اونو نیگا ، چی دست اونه و ...  . از همه زوایا می نویسی از بالا از پایین از دور از توی یه ماشین از دید بقیه از جمله از دید دخترای هم سن سال . از دید روبه رو و شاید بعضی وقت ها هم مجبور بشی از دید  خدا  نیگا کنی .اون وقت می فهمی من چی میگن . اون وقت می فهمی نوشتن چه حالی داره . تازه این حال نوشتن موقعی افزایش پیدا می کنه که تو واقعاً دلت یه چیزی رو بخواد . اون و وقت که واقعا معتاد نوشتن می شی . هی مینویسی هی می نویسی آخرش تازه یادت می یاد هنوز می خوای بنویسی . تازه اون موقع می شی مثل من که دم دقیقه که انواع وسایل نوشتن ( فکر کنم بهشون می گن لوازم التحریر) شروع می کنی به نوشتن و هر کاری می کنی که بنویسی  خودت رو ارضا کنی ..... . نمی دونم شاید دنبال یه چیزی ام که فکر می کنم تو نوشتن پیداش می کنم ....... شای هم فقط فکر وخیال باشه شاید هم نه یه چیزی باشه . ... نمی دونم ؟؟؟

خدا رو هرگز فراموش نکیند. و او هم هرگز شما رو فراموش نمی کنه.